Alketa Doçi e filloi karrierën e saj si volejbolliste në ekipin e “Dinamos” dhe Ekipin Kombëtar Shqiptar.
Me një karrierë të gjatë dhe të shkëlqyer jashtë vendit, në ekipet elitare të Francës dhe Greqisë, ka triumfuar disa herë si “Lojtarja më e Mirë” e Ballkanit, Greqisë e Francës.
Ajo është shpallur dy herë “Kampione Ballkani në Volejboll”, dy herë “Nënkampione Ballkani në Volejboll”, kampione në “European Champions Ligue” për volejboll, si dhe është kualifikuar tre herë në finalen e “European Champions Ligue”.
Më pas ajo vijoi punën si trajnere me ekipet e moshave të ndryshme në Francë.
Për meritat e saj është nderuar dhe vlerësuar nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë me titullin “Mjeshtër i Merituar i Sportit”.
E ftuar në emisionin “Vizioni i Pasdites”, me moderatoren Brikena Prifti, Alketa Doçi ka ardhur me një rrëfim ndryshe.
Ajo rrëfen hapat e parë të karrierës dhe periudhën kur ka qenë pjesë e ekipit të Dinamos.
Doçi: Ka qenë shumë periudhë euforie sepse Dinamo bënte “namin” me rezultatet në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar. Nuk kishim frikën të përballeshim me cilindo ekip që na dilte përpara. Vërtet kushtet ishin jo të mira në Shqipëri për tu stërvitur, por ne ishim të privilegjuara sepse hanim mish çdo ditë dhe kishim një trajner shumë rigoroz i cili na kontrollonte ushqimin që të merrnim kaloritë që na duheshin dhe mos shëndosheshim. Unë u gjeta rastësisht në volejboll sepse kam bërë muzikë, valle, aktivitete të tjera. Vëllai im i madh filloi volejbollin, erdhi një profesor dhe më zgjodhi për të shkuar dhe për të bërë volejboll. Ishte një fillim i rastësishëm, ndoqa hapat e tim vëllai por shumë shpejt ata dalluan talent tek unë. Puna më ka ndihmuar që të ec përpara dhe të bëhem lojtare e mirë.
Zonja Doçi rrëfen edhe si mori vendimin për tu larguar nga Shqipëria në moshën 21-vjeçare.
Doçi: Ishte periudha që të gjithë iknin jashtë. Kisha oferta, por nuk doja të shkoja në mënyrë të paligjshme. Kisha ofertë nga Italia dhe Franca, vendosa Francën në një ekip në jug të vendit dhe ishte një ekip që luante në Kupën e Evropës. Luajta dy vjet. E gjeta veten të çliruar sepse ne në ato vite nuk kishim të drejtë të kërcenim me muzikë të huaj…këta të rinjtë e sotshëm nuk i dinë këto. Kishte shumë kontroll. Kur shkova në Francë kisha të drejtë të lyhesha. Kënaqesha që të kisha lirinë të bëja çfarë të doja unë. Filluan stërvitjet, gjuhën e mësova shumë shpejt, shoqëri krijova shumë shpejt.
Gjatë bisedës tregon se bashkëshorti, me të cilin ka dy djem, është 6 vjet më i vogël, por nuk nuk e ka penguar që të krijojnë një familje të bukur.
Doçi: Nuk e kam përjetuar keq. Ka qenë në fillim kompleks për fjalët që mund të dëgjosh. E kisha siklet nga babi se mos më thoshte ndonjë gjë, por kurrë nuk më ka thënë asgjë. Nuk ka pasur asnjëherë problem në lidhje me moshën. Ai luante në një kategori më të ulët, unë luaja në kategorinë e parë dhe kështu jemi njohur. Nuk e mendoja se do lidheshim, por ndodhi. Ai ka një humor që nuk është i zakonshëm. Është pak humor i zi dhe mua kjo gjë më pëlqeu. Ne kishim pasion volejbollin dhe gjithmonë kemi biseduar shumë për sportin. Kisha 16 vjet në Francë kur u njoha me të.
Doçi tregon se ka ardhur në Shqipëri duke qenë se iu ofrua një punë ku mund të jepte kontributin e saj në fushën e sportit dhe për momentin është mirë, por nuk e përjashton mundësinë që të lëvizë sërish nga Shqipëria./vizionplus.tv
