Ishte data 9 korrik 1956, pak pas orës 5 të mëngjesit, kur Flora Karamolegou, në atë kohë 25 vjeçe, e cila jetonte me familjen e saj në Santorini, dëgjoi një “krismë të fortë, si bubullima” duke tundur shtëpinë ku ata jetonin në Mesa Gonia.
Ato minuta që pasuan, edhe tani, në moshën 94-vjeçare, ajo i kujton si dje. Teksa pret në port, në gjirin e Athinios, për t’u nisur drejt Pireut, pasi prej ditësh lëkundjet sizmike mes Santorinit dhe Amorgos nuk po ndalen, ajo rrëfen ato minuta të frikshme të vitit 1956, duke i krahasuar me atë që po përjeton sot.
Lexo edhe :
Related Posts
“Tërmeti ishte si bubullima”
“Tërmeti kur ndodhi ishte i papritur, si bubullima”. “Tani është e kundërta, fillimisht të vegjlit dhe më pas presim të madhin”, tha znj. Karamolegou, duke theksuar se ajo që i shqetëson është se nuk e dinë sa i madh do të jetë ky tërmet.
Duke mbajtur bastunin e saj, e veshur me të zeza me shall në kokë dhe me djalin e saj, Xhorxhin, në krah, ajo kujton zhurmën shurdhuese dhe atë që pasoi, pasi tërmeti me magnitudë 7.5 ballë të shkallës Rihter, sipas të dhënave të asaj kohe, rrafshoi Santorinin dhe la pas 53 të vdekur, qindra të plagosur nën rrënoja.
“Merrni fëmijët dhe dilni jashtë”
“Isha me babanë dhe fëmijët e motrës në shtëpi kur dëgjova një zhurmë të fortë si bubullima. Pastaj, babai im më bërtiti: “Merri fëmijët dhe dil jashtë”. Njëri ishte dy vjeç dhe ishte në krevat fëmijësh, ndërsa tjetri ishte në divan me gjyshin e tij, babain tim. Unë rrëmbej një fëmijë nga krevati, ndërsa tjetri u ngrit nga divani me gjyshin dhe shkoi në dhomën e ngrënies.”
“Eja këtu”, i them, “uluni pranë meje”, “jo, do të jem me gjyshin”, më tha ai. Pastaj babai im e kapi dhe hapi derën e dhomës së ngrënies dhe e hodhi fëmijën jashtë, dhe ai po hynte të më merrte nga njëra dhomë gjumi që të mund të dilja nga shtëpia. “Kam shkelur mbi rrënoja”, thotë ajo për APE-MPA.
“Shumë shtëpi ishin shembur dhe fshati ishte bërë i pabanueshëm”
Gjatë tërmetit të parë, siç tregon ajo, goditi këmbën dhe më pas kërkoi një të afërm që ndodhej aty pranë për t’i dhënë ndihmën e parë.
“Kisha lënduar këmbën, çaloja brenda në shtëpi, shkova te një i afërm poshtë dhe i thashë halla, më bëj një fërkim dhe sytë më ishin turbulluar. I bëra shenjë dhe u shtriva në divan dhe më pas bërtita”, thotë ajo, duke shtuar se pikërisht në atë moment ndodhi edhe tërmeti i dytë.
“Pastaj hymë në një fushë. Ishte e papritur që shtëpitë ranë. Tani është e kundërta. Po mendoj për të gjitha këto, a mund të vijë sërish ai tërmet?”
Siç pretendon ajo, Mesa Gonia, fshati i tyre, u cilësua i papërshtatshëm.
“Shumë shtëpi kishin rënë dhe fshati u cilësua i papërshtatshëm dhe shkuan dhe ndërtuan në një kodër të vogël.”
E lindur dhe e rritur në Santorini, në vitin 1960 u nis për në Athinë, u martua dhe kur i shoqi doli në pension u kthye në Santorini, në Kamari.
“Kjo nuk ka ndodhur kurrë më parë”
Duke pritur në sallën e pasagjerëve për të hipur në anije, ajo pyeti veten:
“A mundem unë, një grua e moshuar, fëmija im, të ulem këtu, pa gjumë, pa e ditur se sa do të vazhdojë e gjithë kjo? Si të flemë. Nuk ikën… Kjo nuk ka ndodhur kurrë më parë radhazi”. “Nuk kam fjetur mbrëmë”.
Pak pas orës 16:00, dje, e martë, 4 shkurt, znj. Karamolegou hipi në anijen e nisur për në Pire, për të qëndruar në shtëpinë e saj në Athinë për të paktën 15 ditë./vizionplus.tv
