Deputeti i Partisë Socialiste Ardit Bido ka reaguar pas përplasjeve me disa protestues ditën e djeshme para Parlamentit.
Në deklaratën e tij, Bido thotë se gjatë daljes nga Kuvendi pas një dite pune ka ndalur për të komunikuar me disa protestues, por më pas është përballur me një grup më të madh personash që, sipas tij, kanë shfaqur sjellje fyese dhe agresive, duke krijuar një situatë që mund të kishte eskaluar më tej.
Ai thekson se nuk ka perceptuar rrezik të drejtpërdrejtë për dhunë fizike, por e konsideron atmosferën të rënduar dhe të papranueshme.
Bido shton gjithashtu se në aktivitetin e tij publik nuk ka përdorur gjuhë fyese apo etiketime, duke theksuar se shoqëria, sipas tij, nuk duhet të normalizojë “dhunën verbale dhe agresivitetin” në hapësirën publike. Ai përfundon se nuk ndjen frikë nga situata të tilla dhe se nuk duhet pranuar asnjë formë dhune në jetën politike dhe shoqërore.
Pjesë nga fjala e Ardit Bidos:
Ka dy lloj protestash, një protestë ku qytetarët dalin me meme kreative dhe kërkesa të qarta, dhe ka një lloj tjetër, atë të agresivitetit, të fyerjeve, të konfrontimit dhe dhunës verbale që e kemi parë shpesh në rrjetet sociale. Teksa dilja dje nga parlamenti, pas një dite të gjatë pune, për të shkuar drejt makinës time, ndalova te disa protestues për të komunikuar normalisht. Më vonë erdhi një grumbull i madh agresiv me fyerje dhe dhunë, që mund të shkonte dhe drejt dhunës fizike, pavarësisht që unë nuk e pashë në asnjë moment diçka të tillë si një rrezik real.
Në jetën time publike dhe në një vit të jetës politike nuk më gjeni as në një moment që kam përdorur fyerje, që kam deformuar mbiemrin e dikujt apo etiketime të pambështetura në fakte, pasi mendoj se kjo shoqëri nuk ka nevojë për këtë lloj dhune dhe agresiviteti. Ajo që pamë dje është se disa protestues, ose më saktë një grumbull njerëzish që janë të nxitur nga parti të vogla apo parti të mëdha, shkojnë drejt dhunës, krejt ndryshe nga ajo protesta tjetër që mbledh mbeturinat në fund të çdo mitingu. Dhe këtë nuk duhet ta pranojmë si shoqëri.
Mua nuk më tremb kjo gjë, sepse unë nuk besoj se në vendin tim duhet të kem frikë se ku shkoj dhe ku duhet të eci. Këtë lloj dhune ne nuk duhet ta pranojmë.
