Për gati 100 vjet, ylli i Michelin është parë si kulmi i kuzhinës. Por një studim i ri sugjeron se restorantet që fitojnë një yll e kanë më shumë të ngjarë të mbyllen sesa ato që mbeten pa yll.
Daniel Sands, i Shkollës së Menaxhimit të Kolegjit Universitar të Londrës, gjurmoi pasurinë e restoranteve që u hapën në Nju Jork në vitet 2000-2014 dhe që kishin marrë një koment në New York Times.
Ai zbuloi se më shumë se 40% e restoranteve të vlerësuara me një yll Michelin midis 2005-2014 ishin mbyllur deri në fund të 2019.
Për krahasim, 35 nga 184 restorantet me yll jo-Michelin (19%) ishin mbyllur në të njëjtën periudhë.
Udhëzuesi Michelin filloi për herë të parë në Francë në vitin 1900 dhe kishte për qëllim të inkurajonte trafikun e hershëm të makinave duke dhënë një listë restorantesh dhe hotelesh për udhëtarët. Shpresohej se kjo, nga ana tjetër, do të rriste shitjet e gomave të Michelin pasi njerëzit vozitën më shumë.
Sistemi i vlerësimit të yjeve u krijua në mesin e viteve 1930 dhe nga mesi i shekullit, Guide Michelin dhe yjet e tij ishin bërë sinonim i ngrënies së mirë.
Mallkimi i yllit të Michelin
Studimi zbuloi se ndërsa një yll mund të rrisë publicitetin, kjo ka një kosto. Bizneset me të cilat merren restorantet (si furnitorët dhe pronarët) përdorin mundësinë për të tarifuar më shumë, ndërsa kuzhinierët duan që pagat e tyre të pasqyrojnë çmimin dhe kanë më shumë gjasa që të ndiqen nga institucione të tjera.
Rritja e qirave ishte një çështje e veçantë. Restauratori Danny Meyer i Union Hospitality Group, i cili fitoi një yll në 2014, iu desh të zhvendoste restorantin e tij, Union Square Cafe.
“Është e vështirë të kuptosh nocionin se suksesi ynë ka kontribuar pjesërisht në paaftësinë tonë për të qëndruar në lagjen tonë”, shkroi ai në New York Times.
Restauratori Charlie Kiely rithekson këtë pikë: “Kur hapëm [Bashkollën], rruga ishte e mbushur me krime, kështu që qiratë ishin të përballueshme. Por sapo u kap, të gjithë donin të ishin në Smith Street”.
Dhe ndërsa më shumë klientë mund të vijnë nga dera, “përmbushja e kërkesave të konsumatorëve të prirur nga Michelin mund të jetë një sfidë e vështirë dhe e kushtueshme”.
Restauratorja Skye Gyngell, e Petersham Nurseries Cafe në Londër, madje shkoi aq larg sa i përshkroi pritshmëritë e rritura të konsumatorëve pas yllit të saj Michelin si një “mallkim” për shkak të barrës që impononte.
Vështirë se një javë ka kaluar këtë vit pa një kuzhinier tjetër të famshëm të mbyllë një restorant mes kostove në rritje, mungesës së stafit dhe ndjenjës se publiku nuk është i gatshëm të shpërthejë në ushqime të nivelit të lartë, siç bënte dikur.
Por një kuzhinier, Jason Atherton, po e kundërshton trendin dhe po hap gjithsej pesë restorante në Londër këtë vit.
