Republika Islamike e Iranit po kalon një nga krizat më të thella të brendshme politike dhe strukturore, ku fraksionet radikale dhe fundamentaliste po akuzojnë hapur udhëheqjen e dukshme të vendit për tradhti dhe organizim të një “grushti shteti të butë”.
Tensionet e akumuluara prej muajsh shpërthyen publikisht gjatë ceremonive mortore për ish-Udhëheqësin Suprem, Ali Khamenei, i cili u vra në fund të shkurtit në sulmet ajrore izraelite të koordinuara me SHBA-në, duke vënë në pikëpyetje qëndrueshmërinë e armëpushimit të brishtë të arritur me administratën Trump.
Funerali madhështor një javor për ish-udhëheqësin suprem u shndërrua në një arenë përplasjesh politike. Presidenti iranian Masoud Pezeshkian u prit me thirrjet agresive “vdekje kompromisit” nga turma e veshur me të zeza.
Gjendja u përshkallëzua akoma më shumë për diplomatin më të lartë të vendit, Abbas Araghchi, i cili udhëhoqi bisedimet sekrete me Uashingtonin për heqjen e disa sanksioneve.
Abbas Araghchi, diplomati më i lartë i Iranit i cili negocioi një armëpushim me administratën Trump, u detyrua të largohej nga funerali pasi një turmë e qëlloi me gurë mes thirrjeve vdekjeprurëse që e akuzonin atë si një ‘tradhtar të shitur’.
Kërcënimet ndaj linjës pragmatiste morën përmasa edhe më alarmante kur këngëtari fetar i lidhur me aparatin e sigurisë, Mohammad Ali Bakhshi, paralajmëroi hapur presidentin Pezeshkian: “Z. President, nëse kushtet e udhëheqësit nuk përmbushen, atëherë do të jemi ne, tehu dhe fyti juaj. Do t’ju sjellim ferrin.”
Në qendër të këtij konflikti qëndron vakumi i pushtetit dhe fshehja nga publiku e Udhëheqësit të ri Suprem, Mojtaba Khamenei . Mosshfaqja e tij ka ushqyer teoritë e radikalëve se figura si Presidenti Pezeshkian, Ministri i Jashtëm Araghchi dhe Kryetari i Parlamentit, Mohammad Bagher Ghalibaf, po marrin kontrollin e shtetit duke anashkaluar vijat e kuqe ideologjike.
Ekspertët e marrëdhënieve ndërkombëtare, si Arash Azizi, shpjegojnë se: “Mungesa e vazhdueshme e Mojtabas do të thotë se ata nuk kanë qasje tek ai dhe gjithashtu se Ghalibaf dhe aleatët e tij janë në fakt në krye të vendit ultra-të linjës së ashpër i kanë akuzuar kështu Ghalibaf dhe Pezeshkian për komplotimin e një ‘grushti shteti’.”
