Askush nuk e priste atë që ndodhi në Francë. Kur rezultatet e zgjedhjeve filluan të dilnin, nuk ishte e djathta ekstreme e Marine Le Pen dhe kryeministrit të saj të ri në pritje Jordan Bardella që ishin në rrugën e fitores.

Ishte e majta që e kishte arritur një rezultat fitues dhe centristët e Emmanuel Macron kishin bërë një rikthim të papritur, duke e shtyrë Tubimin Kombëtar të ekstremit të djathtë (RN) në vendin e tretë.

Jean-Luc Mélenchon, lideri veteran i krahut të majtë, i parë nga kritikët e tij si një ekstremist, nuk humbi kohë duke shpallur fitoren.

“Presidenti duhet t’i bëjë thirrje Frontit të Ri Popullor për të qeverisur”, u tha ai mbështetësve, duke këmbëngulur se Macron duhej të pranonte se ai dhe koalicioni i tij kishin humbur.

Aleanca e tij, e krijuar me nxitim për zgjedhjet e papritura, përfshin radikalët e tij France Unbowed, së bashku me të Gjelbrit, Socialistët dhe Komunistët dhe madje edhe trockistët. Por fitorja e tyre nuk është askund aq e madhe sa për të qeverisur, shkruan BBC.

Franca do të ketë një parlament të varur. Asnjë nga tre blloqet nuk mund të formojë një shumicë të plotë nga 289 vende në parlamentin me 577 vende.

Sapo foli, Mélenchon shkoi në një shesh shumë më të madh, Place de la République, për të festuar suksesin e tij me një turmë prej 8,000 vetësh, sipas numrave të policisë.

Vetëm një javë më parë, të gjitha gjasat kishin qenë për një shumicë të mundshme absolute të ekstremit të djathtë, dhe Marine Le Pen dhe Jordan Bardella ishin ende duke folur për shanset e tyre disa ditë përpara votimit.

Marine Le Pen bëri edhe një deklaratë të guximshme. “Dy vjet më parë kishim vetëm shtatë deputetë. Sonte RN është partia e parë në Francë për sa i përket numrit të deputetëve.”

Në parlamentin e kaluar kishin 88 deputetë dhe tani më shumë se 140, ndaj kishte të drejtë. Dhe asnjë parti tjetër nuk ka më shumë se 100 deputetë, sepse makronistët dhe Fronti Popullor janë të dy koalicione.

Jordan Bardella u ankua se partia e tij kishte dështuar nga “aleancat e çnderimit” të panatyrshme, të krijuara nga një “parti e vetme” e përbërë nga kampi i Macron dhe e majta.

Më shumë se 200 kandidatë që e shihnin veten si pjesë e një “fronti republikan”, u tërhoqën nga raundi i dytë në mënyrë që një kandidati më i favorizuar të ndalonte fitoren e RN.

As motra më e vogël e Marine Le Pen, Marie-Caroline, nuk ishte në gjendje të ofronte një dritëz të lajmeve të mira nga beteja e saj zgjedhore rreth Le Mans.

Përpjekja e saj për të hyrë në parlament dështoi me vetëm 225 vota, e mundur nga kandidatja e Mélenchon, Elise Leboucher, pasi kandidati i Macron u tërhoq.

Pjesëmarrja, me 66.63%, ishte më e larta në një raund të dytë parlamentar që nga viti 1997. Edhe nëse vota e RN-së rezistoi, këtë herë ajo duhej të përballej me votat e tjera që shpesh përdoren taktikisht për të bllokuar kundërshtarin.

Në të gjithë Francën, RN po humbte balotazhet që i nevojiteshin për të fituar. Disa nga kandidatët e tyre ishin më pak bindës.

Ishte një grua që premtoi se nuk do të bënte më shaka raciste nëse zgjidhej në Puy-de-Dome; dhe më pas ishte i riu në Haute-Savoie në juglindje, i cili mori pjesë në një debat televiziv me rivalin e tij qendror dhe asgjë që thonte nuk kishte kuptim.

Të dy humbën, por pasqyruan përparimin e madh të RN në zonat rurale.

RN shënoi 32% të votave – 37% me aleatët e tyre të krahut të djathtë – dhe për më shumë se 10 milionë votues është thyer një tabu. Në Meaux, në lindje të Parisit, RN fitoi por jo shumë.

Pasi hodhi votën e saj, Claudine tha se njerëzit që ajo njihte prireshin të mos pranonin të votonin RN, përveç nëse ishin me miq të ngushtë.

Përpara rezultatit të parashikuar në orën 20:00, kishte spekulime të zjarrta nëse Presidenti Macron do të dilte dhe do të fliste. Fjala u përhap se ai kishte shkuar në një takim 90 minuta më parë.

Gabriel Attal, kryeministri i tij, përfundimisht u duk se dha përgjigjen e qeverisë.

Katër javë më parë, ai ishte ulur me fytyrë të ftohtë dhe krahët e mbledhur përballë presidentit ndërsa Macron zbuloi planin e tij zgjedhor.

Tani ai njoftoi se do t’i dorëzonte shefit të tij dorëheqjen në mëngjes, por do të qëndronte në detyrë për aq kohë sa duhej, transmeton Vizion Plus.

Attal supozohet të fluturojë të martën në mbrëmje për në një takim të NATO-s në Uashington. Është e vështirë të imagjinohet se ai do të zëvendësohet tani për tani.

Franca ka hyrë në një periudhë jostabiliteti politik pa rrugëdalje të dukshme. Është folur për trazira në rrugë, por vetëm një pjesë e vogël e incidenteve u raportuan në Paris dhe qytete duke përfshirë Nantes dhe Lion.

Të gjithë sytë janë tani tek presidenti, i cili do të duhet të gjejë një rrugëdalje nga ky ngërç.

Asambleja e re Kombëtare do të mblidhet pas 10 ditësh, por Lojërat Olimpike të Parisit fillojnë më 26 korrik dhe Franca mund të ketë një periudhë qetësie.

Gazeta e majtë Libération e përmblodhi gjithë natën me titullin “C’est Ouf”.

“Është çmenduri”, në frëngjisht, por për ta është gjithashtu një lehtësim që votuesit ndaluan ardhjen e RN për pushtet. /vizionplus.tv

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *