Kryeministri Edi Rama ka reaguar me anë të një postimi në rrjetet sociale, lidhur me protestën që po ndodh në Tiranë.
Ai ka postuar edhe një video me dron, ku thekson se pjesmarrja në protestë nuk është aq e amdhe, dhe se realiteti po tranformohet.
To @CNN International and to all the endless media outlets, big and small, together with all the well-meaning content producers of Facebook, X, Instagram, TikTok and every other platform that now shapes the global conversation, I would very much wish to pass the following post:… pic.twitter.com/yFEQepcoH0
— Edi Rama (@ediramaal) June 6, 2026
Postimi i Ramës:
Ndërkombëtare dhe për të gjitha mediat e pafundme, të mëdha dhe të vogla, së bashku me të gjithë prodhuesit e përmbajtjes me qëllime të mira të Facebook, X, Instagram, TikTok dhe çdo platforme tjetër që tani formëson bisedën globale, do të doja shumë të kaloja postimin e mëposhtëm:
Ndërsa flasim, protesta e sotme ka tërhequr afërsisht 2,000 pjesëmarrës. Është pjesëmarrja më e ulët deri më tani, por edhe në kulmin e saj, pjesëmarrja nuk i kaloi kurrë 8,000 njerëz.
Pra, si është e mundur që ajo që pjesa më e madhe e botës ka parë gjatë ditëve të kaluara duket kaq e madhe, kaq dramatike, kaq e madhe?
Në një moment, kur histeria dixhitale e projektuar e këtyre ditëve të ketë kaluar dhe emocionet të jenë ftohur, bota demokratike duhet të shqyrtojë më nga afër se si hendeku midis realitetit dhe përfaqësimit të tij u bë kaq i madh.
Jo vetëm si çështje e këtij rasti të veçantë, por si një simptomë e diçkaje shumë më të madhe.
Si mund të bëhet një vend i vogël lajm global për arsye kaq të shkëputura nga realiteti në terren?
Si mund të transformohet një protestë lokale që përfshin disa mijëra njerëz në një spektakël ndërkombëtar?
Si mund të bëhen supozimet fakte, narrativat vendime dhe spekulimet e vërteta të pranuara para se të përcaktoheshin faktet themelore?
Dhe ndoshta më e rëndësishmja, çfarë thotë kjo për ekosistemin tonë të informacionit kur perceptimi mund të udhëtojë nëpër botë më shpejt se vetë realiteti?
Sepse realiteti është se ende nuk ka asnjë projekt.
Ende nuk ka leje ndërtimi.
Ende nuk ka ndërtim.
Ende nuk ka as një projekt përfundimtar.
Ekziston vetëm një vizion dhe një plan: të transformohet Shqipëria në destinacionin më tërheqës të turizmit të nivelit të lartë në këtë pjesë të botës, duke krijuar njëkohësisht një zhvillim pozitiv mjedisor që, sipas vizionit aktual, në fund të fundit do të rezultonte në afërsisht 25% më shumë pemë dhe hapësira të gjelbra sesa ekzistojnë sot, së bashku me përmirësime të matshme në tregues të shumtë të biodiversitetit.
Ambicia nuk është thjesht të ndërtohet.
Ambicia është të tregohet se zhvillimi dhe përmirësimi mjedisor mund të shkojnë dorë për dore.
Pikërisht për këtë arsye disa nga ekspertët kryesorë në botë në ekologji, biodiversitet, arkitekturë peizazhi, inxhinieri mjedisore dhe turizëm të qëndrueshëm po punojnë mbi këto koncepte dhe parametra.
Nëse do të kenë sukses apo do të dështojnë, kjo është një çështje për vlerësim të ardhshëm, shkencë, shqyrtim publik dhe debat transparent.
Por paraqitja si një katastrofë mjedisore e diçkaje që ende nuk ekziston, ende nuk është projektuar, ende nuk është lejuar dhe objektivi i deklaruar i së cilës është në fakt të prodhojë rezultate pozitive mjedisore, nuk është një kontribut serioz në diskutimin publik.
E megjithatë, nga ky realitet i thjeshtë doli një uragan histerie dixhitale, titujsh apokaliptikë, zemërimi të fabrikuar dhe përfundimesh gjithëpërfshirëse të paraqitura si fakte të përcaktuara.
Gjatë rrugës erdhën deepfakes, imazhe të manipuluara, pretendime të fabrikuara, amplifikim i koordinuar, rrjete anonime dhe sjellje online që mbart shumë nga karakteristikat e luftës hibride të informacionit që gjithnjë e më shumë formëson debatin publik në të gjitha shoqëritë demokratike.
Edhe më e habitshme, platformat e mediave sociale regjistruan një shpërthim në aktivitet rreth kësaj teme, me angazhimin në gjuhën shqipe që u rrit disafish brenda vetëm pak ditësh. Një pjesë e konsiderueshme e kësaj rritjeje të papritur duket se është nxitur jo nga një zgjerim organik i pjesëmarrjes publike, por nga përhapja e shpejtë e profileve të krijuara rishtazi, llogarive anonime dhe faqeve me pak ose aspak histori të identifikueshme, duke ngritur pyetje legjitime në lidhje me amplifikimin artificial dhe prodhimin e momentit dixhital.
