NENE TEREZA E SALI BERISHES!

Ka qenë një kohë e gjatë dhe e paarsyeshme kur Nënë Tereza kishte nevojë për Shqipërinë, por ajo e mbajti larg. Tani ka filluar një epokë tjetër, kur Shqipëria ka nevojë për Nënë Terezën, por ajo është larg. Deklarata e kryeministrit Sali Berisha, e cila ngjante më shumë si dëshirë për të prodhuar lajm se sa informacion konkret për atë ç’po bën qeveria shqiptare për Nënë Terezën duket se ja ka arritur qëllimit të saj. Prej një jave shtypi perëndimor po merret me ato që quhen polemika në distancë mes Qeverisë së Indisë, ndaj deklaratës së kryeministrit Berisha. Qoftë edhe kaq është një arritje për qeverinë shqiptare.
Në këto ditë të vështira police për Berishën në arenën ndërkombëtare, kur Bashkimi Evropian hedh dyshime për deformimin e demokracisë në vend dhe kur imazhi i tij ka probleme me ringjalljen e hijeve të së shkuarës, shfaqja e tij në medien botërore si një bashkatdhetar i Nënë Terezës dhe njeri që po përpiqet të riatdhesoj trupin e saj, është një kurim I mirë imazhi. Por përtej cinizmit t ë kryeministrit shqiptar, i cili do dhe di të përdor dhe të historinë ën funksion të problemeve të tij të sotme, Shqipëria duhet ta shikoj me realizëm çështjen e respektit ndaj shenjtores me origjinë shqiptare nobelsites së Paqes, Nënë Tereza. Së pari, dëshira dhe kërkesa që Nënë Tereza të varrosej në Shqipëri ka ekzistuar qysh kur ajo u ndaj kjo botë, por atëherë as që mund të flitej për këtë çështje. Nëse përjashtojmë periudhën e errët të komunizmit kur ambasadori ynë në OKB braktisi seancën ku do fliste shenjtorja shqiptare dhe kur Enver Hoxha e quante atë një agjente të përdalë të kapitalizmit, ne kemi pas boll kohë në liri të nderojmë figurën e saj dhe ta njehsojmë sa më shumë em Shqipërinë. Përveç disa iniciativave shumë të mira, siç është vendosja e emrit të aeroportit apo sheshit nënë Tereza në Tiranë, Shqipëria mund të kishte bërë më shumë lidhur me historinë shqiptare të Nënë Terezës dhe botimin e lutjeve të saj në gjuhën shqipe dhe atë angleze. Së dyti Shqipëria duhet të jetë serioze dhe kur kryeministri i saj ka dëshirë të përdorë figurën e Nënë Terezës për të tërhequr vëmendjen nga problemet e tij politike. Kur thuhet që Shqipëria do kërkojë eshtrat e Nënë Terezës, duhet të kemi një vërtet një histori të tillë zyrtare. Në të vërtet nuk kemi. Madje, nëse pyet qeverinë shqiptare sot, se kush e ka autoritetin mbi varrin e saj, qeveria indiane, Urdhri Nënë Tereza apo Vatikani, çdo njëri të jep një përgjigje si e mendon. Kjo do të thotë që s’ka pas negociata, dhe aq që ka ndonjë linjë negociatash në këtë drejtim.
Dhe së fundmi Shqipëria duhet të bëhet bindëse në ndriçimin e portretit shqiptar të Nënë Terezës, edhe nëse nuk ja arrin të sjell eshtrat e saj në Shqipëri. Ne duhet të kemi guximin të ndërtojmë në memorien e shoqërisë sonë figurën e saj, duke pranuar dhe fajin tonë për sjelljen barbare të komunizmit ndaj saj. Ne duhet të dëshmojmë se dimë të përulemi dhe të kërkojmë ndjesë si komb dhe për atë pjesë të errët që s’na përkiste të gjithëve, por na e imponoi një ideologji barbare. Ndryshe ashti si urrejtja artificiale ndaj saj dhe dashuria artificiale për nevoja politike e zotit Berisha do të na bëj po aq dëm, do ta zvogëlojë figurën e Nene Terezës dhe do të shihet po aq me dyshim nga të gjithë ta miliona njerëz në botë që e adhurojnë shenjtoren me origjinë shqiptare.